از اول تابستون تو اين فكر بودم كه از اين وقت آزاد پيش اومده استفاده كنم و داستان جديد رو كه حالا ديگه قديمي شده ادامه بدم . ديوانگي در فيض رو يادتونه ؟ شهر در دست سوسك ها رو چطور ؟ آره . قبول دارم كه گند زدم . اما حالا دوباره مي خوام جمع و جورش كنم . اعتراف مي كنم كه به داستان ها بي حرمتي كردم . اين رو هم اوايل همين تابستون فهميدم .پس تصميم گرفتم خودم رو مجازات كنم . و مدتي رمان ايراني بخونم . اما خب از پس اين حجم سنگين فشار بر نيومدم و به جاش يك بار ديگه هري پاتر رو از اول جلد شش شروع كردم و در پايان جلد هفت به پايان بردم . واقعا تاثيرگذار بود . فوق العاده بود . باعث شد يك بار ديگه ذوق نوشتن پيدا كنم . اما همين طوري نمي شد . دفعات قبل همين جوري رو هوا شروع كردم و رو هوا هم موند . اين دفعه يه كم قانون مند شدم . و قانون اول هم اينكه تا داستان هاي نيمه كاره رو تموم نكردم ، به هيچ وجه سراغ يه ايده جديد نرم . سخت بود . چون بر حسب اتفاق همون اوايل به كمك دوستم حامد به يه ايده فوق العاده براي ساخت يه فيلم رسيديم . يه ايده عالي . اما با تمام توانم ذهنم رو روش بستم و به عهدي كه با خودم بسته بودم پايبند موندم .

حالا من دو داستان نيمه كاره در پيش رو دارم . شهر در دست سوسك ها و ساز دهني . ساز دهني رو بيشتر دوست داشتم و به همين خاطر رفتم سراغش و خيلي جدي روش كار كردم . حتي مي خوام به تقليد از نويسنده هاي بزرگ ، براي موقعيت هاي خاص موجود در داستان دست به يه تجربه جديد بزنم و در زندگي واقعي اون موقعيت رو براي خودم بازسازي كنم . هيجان انگيزه . همون طور كه مي خوام .

بعد از اتمام اين داستان ، مي خوام برم سراغ شهر در دست سوسك ها . اون طولاني تره و جا براي كار هم بيشتر داره . بطور كاملا اتفاقي هم ... هيچي . هنوز قطعي نشده .

تو سرم افتاده بود كه برم سراغ فيلم نامه نويسي . به نظرم مياد هيچ چيز لذت اين رو نداره كه آدم ببينه نوشته هاش كه زاييده تخيلاتشه ، شكل واقعي به خودش گرفته و حالا صدا و تصوير داره . حالا كه دو سه تا فيلم نامه خوندم ، شدت تمايلم به سمت فيلمنامه نويسي كمتر شده . جذابيت هايي كه تو داستان هست ، نصفش هم در فيلم نامه نويسي نيست . البته هنوز برام سخته كه از فكر كردن به فيلم شدن نوشته هام خودداري كنم . باز هم هيجان انگيزه ...

حالا احتياج به كمك دارم . يه فكر تازه دارم . مي خوام اگر تو داستان ها به مشكلي خوردم از ديگران بپرسم . اين كار رو به دو شكل انجام خواهم داد . يكي از طريق پرسش رو در رو . و ديگري از همين جا . مشكل رو توضيح مي دم و شما هم اگر به من لطف داشته باشين نظرتون رو در باره اون مطلب مي نويسين . گاهي اوقات فكر مي كنم اگر واقعا چنين طرحي عملي بشه چه پيشرفتي تو كارام خواهم داشت . پس اين خواهش رو از همتون دارم كه تو اين كار كمكم كنيد .

ممنون ...

Always lived my life alone

Been searching for a place called home

I know that I have been cold as ice

Ignore the dreams to many nights

Somewhere deep inside

Somewhere deep inside me

I found the child I used to be

And I know that is not

To late

NEVER

... TO LATE

 مي خواستم اين شعر رو با فونتي كه دوست داشتم بزنم . نشد . اگه خواستيد همونجوري ببينيدش كه من مي بينم مي تونيد خودتون ببريدش تو ورد و با فونت commercial script BT بخونیدش .

سلام

دوباره اين يادداشت هم همراه با غصه نوشته مي شه . يعني در واقع من هر وقت ناراحتم فقط اينجا رو دارم كه خودمو خالي كنم . خدا كنه فقط اينجا رو ديگه از دست ندم .

اتفاق خيلي بدي افتاده . البته چند وقتي ازش مي گذره . ولي من تازه به عمقش پي بردم . با اين كه تقريبا منم از كسايي هستم كه عواقب اين اتفاق بهم مي رسه ولي به خاطر خودم ناراحت نيستم . به خاطر كسي ناراحتم كه فكر مي كنه همه اين اتفاق بد تقصير خودشه . وقتي فهميدم كه اونم به خاطر من ناراحته ريختم به هم . آخه در اصل فكر مي كنم اين منم كه تو اين اتفاق مقصرم . خيلي پيچيده شده .

دارم فكر مي كنم كه چه حكمتي تو بعضي كاراي خدا پنهونه ! آخه خورد شدن يه مرد چه حكمتي مي تونه داشته باشه . مردي كه عمرشو ، همه چيزشو براي كسان ديگه داده . ولي حالا احساس شرمندگي مي كنه . اگر چنين صحنه اي رو ديده باشيد متوجه مي شيد الان چه حالي دارم . راستش ديگه حتي نمي تونم تو روش نگاه كنم .

اگه امام رضا قبولم كنه هفته ديگه اين موقع اونجام . وقفه يك ساله اي كه افتاد باعث شده بيشتر قدر بدونم . حالا ديگه اگه پام برسه اونجا ولش نمي كنم . كلي برنامه دارم . ولي اگه قبولم كنه .

خيلي دلم تنگه ...

راستي سال نوتون مبارك ...

هر چقدر صبر مي كنم تا شايد روزهاي خوش قبل برگرده ، انگار نه انگار . دروغ نمي خوام بگم كه روز به روز داره بدتر مي شه . اما واقعا هيچ چيز قرار نيست به قبل برگرده . همونطوري كه من خودم هم ديگه مثل قبلم نيستم . يه سري فكرهاي خاصي هميشه تو سرم دور مي زنه . چرا فلاني فلان كارو كرد ؟ چرا فلاني با من اين طوري برخورد كرد ؟ يا اينكه همش دلم مي خواد خودم رو مورد ترحم ديگران قرار بدم . مسخره اس . اما مگه آدم به خودش هم مي تونه دروغ بگه ؟ هميشه بعد از اينكه اين فكرا رو مي كنم خسته مي شم . بعد هي ميگم چرا خستم ؟ خب معلومه ديگه . از اين واضح تر ؟ هر كس ديگه اي هم بود با اين همه فكر نااميد كننده دپرس مي شد . پس نبايد هم به برگشتن دوران شاد گذشته اميدوار باشم . چون شادي از وجودم رفته . به خاطر همينه كه اگر هم يه مدت همه چيز خوب ميشه ، فقط يه مدته . دوباره ...

مي بيني ؟ همين حالا هم دارم فكراي پريشونم رو مي نويسم . من هيچ تلاشي براي بهتر شدن نمي كنم . به نظرم هنوز هم نسبت به ديگران انتظارات بيخود دارم . بابا اونا هم مثل من هستن ديگه . اونا هم هزار غم و غصه برا خودشون دارن . مگه من خودم هميشه فكر نمي كنم دوستام منو درك نمي كنن ؟ مطمئننا ديگران هم راجع به خودشون همين نظرو دارن . اصلا رسمش همينه . اگر همه همديگرو درك مي كردن كه ديگه آدم به تنهايي معني نداشت . در حالي كه خود تنهايي كه به آدم معني ميده .

يا اگه همه همديگرو درك مي كردن اونوقت ديگه هرگز يه دوست واقعي پيدا نمي شد . حالا حد اقل اميدش رو داريم .

راستي واقعا خيلي سخته كه بفهمي پشت سرت چي ميگنا ! يا اينكه بفهمي كساني كه دور و برت هستن و حتي اگر هم هيچ صنمي باهاشون نداشته باشي حداقل روزي ده بار چشم تو چشم مي شي باهاشون برات يه لقب در نظر گرفته باشن . اونم يه فحش .

راستي خيلي سخته دقيقا وقتي كه به هزار بدبختي با تنهايي كنار اومدي و مي خواي به خودت سر و سامون بدي مجبور شي با كسي رفت و آمد كني كه ازش متنفري . اي لعنت به اين رو در بايستي !

خيلي سخته ...

آره خيلي سخته . جالب اينجاست كه ديگران هم همين رو مي گن .

گاهي اوقات به خودم مي گم : « چقدر ديگه به غم و غصه فكر كنم ؟ چقدر هي به خودم تلقين كنم كه زندگي تلخه ؟ چرا يه لحظه به حرف خيلي ها گوش نمي كنم كه مي گن به نقاط مثبت زندگيت فكر كن . آره . زندگي من نقاط مثبت زيادي داره . اصلا حالا مي خوام به اونها فكر كنم . اول از همه اين كه خونواده خوبي دارم . پدر و مادر فوق العاده اي دارم . اصلا همين كه من به خاطر دوريشون ناراحتم نشونه خوبيشونه . به قول يه بنده خدايي اين استرس مثبته . يا اين كه درسم خوبه . با اين كه كم درس ميخونم ولي نسبتا خوب نتيجه مي گيرم . بچه هاي ديگه رو ببين كه چطور دارن خودشونو جر مي دن ولي نصف تو هم نتيجه نمي گيرن . اين يه نقطه مثبت بزرگه . تازه من تو ورزش هم موفقم . فوتبالم به اين خوبيه . به علاوه هر ورزش ديگه اي رو هم مي تونم در حد خوب انجام بدم . چيزي كه خيلي به روحيه آدم كمك مي كنه همينه . يا چه مي دونم . خونمون بزرگ و خوبه . من به جاي اين كه يه اتاق برا خودم داشته باشم يه طبقه دارم . يا ...... اَاَاَ پسر ! من اين همه نقطه مثبت تو زندگيم هست ... »

اما به اينجا كه مي رسم ناغافل دلم مي گيره . من خيلي چيزا دارم . ولي انگار اگر يه نفر تقريبا همه چيز داشته باشه باز هم دلش دنبال چيزايي مي گرده كه نداره . بهتر بگم . دلش دنبال يه بهونه برا غصه خوردنه .